Hondenclub Sint Lutgart Hondenclub Sint Lutgart

Voor het weergeven van de inhoud op deze pagina is een nieuwe versie van Adobe Flash Player vereist.

Adobe Flash Player ophalen

Rosie vindt truffel

   Onze clumber Rosie gaat geregeld mee naar Zuid-Frankrijk. Daar heeft een hond nog altijd een taak, een doel: het is een jachthond, een drijfhond, een waakhond,... of een truffelhond.
Wat voor een hond die nieuwe spaniel met haar rare naam dan wel was? Eh, een jachthond om gevogelte uit te drijven.
Maar zou die ook truffels kunnen vinden, dan? Je weet wel 'het zwarte goud' dat op de wortels van eiken groeit.
Een kleine zoektocht leerde me dat je elke hond met een goede neus kon leren om truffels te vinden. Ik kwam terug uit Frankrijk met een flesje Educatruffe en begon Rosie spelenderwijs gewoon te maken aan de geur. Ik deed het op haar favoriete speeltje en verstopte dat, in het begin makkelijk ergens in de woonkamer maar beetje bij beetje maakte ik het moeilijker, steeds met een beloning er achteraan.
Zo leerde Rosie iets met de neus te vinden. Een tennisbal met truffelgeur vindt ze nu altijd terug, zelfs op de moeilijkste plaatsen: in een putje, onder bladeren, onder gemaaid gras,op de vensterbank, weggeslingerd in een weide, ...
Op het strand verstopte ik een 'truffel' onder het zand, eerste heel ondiep, later veel dieper. Eerst gaf ik aan waar ze moest zoeken, later liet ik haar op steeds grotere oppervlakte vrij zoeken. Rosie amuseert zich rot, zoekt enthousiast met haar neus tegen de grond zodra ik zeg 'zoek!' Eens de plek gevonden zijn haar voorpoten precies schoppen waar ze enthousiast mee aan de slag gaat.
Eind februari kwam dan de ultieme test toen ik met ervaren truffiers meeging om te kijken of Rosie 'het' had. Algauw bleek dat Rosie zeer betrouwbaar is (waar zij begint te graven ligt een truffel) en vooral eindeloos geduldig blijft zoeken.
Haar eerste truffel was geen makkelijke, stak wel 30 cm diep in de grond onder een grote steen die we moesten wegrollen, maar ze bleef doorgaan met graven en de richting van haar neus gaf duidelijk aan waar die truffel stak.
Volgend jaar gaan we wat vroeger terug, het truffelseizoen was nu bijna voorbij, tegen dan gaan we onze techniek wat verfijnen: het is de bedoeling dat de truffelhond in eerste instantie met een 'kras' aangeeft waar de truffel ligt, de truffier probeert die dan te vinden en pas wanneer hij dat vraagt, helpt de hond graven.
Nu bleek tijdens één van onze wandelingen waarbij we Rosie de plaatsen lieten controleren waar de andere honden een kras hadden gezet, dat het geen zin had om te graven op die plaatsen die zij liet links liggen! Er lagen enkel truffels waar Rosie ook begon te graven.
Plots kregen we vragen of we zouden kweken met Rosie ... ze heeft blijkbaar indruk gemaakt.
Zelf vond ik het heerlijk om samen met Rosie te 'werken' en die prachtige wandelingen te maken, klimmend tegen de flanken van de Tarne-vallei op en af op plaatsen waar ik anders nooit zou komen... tot Rosie ineens verstijft, opgeheven kop, één poot opgetrokken, de staart recht naar achteren. Ze schiet plots het struikgewas in en hop, daar vliegt een fazant de lucht in. Tja, zegt een oude man in het dorp, c'est un chien de chasse, hein!

            Eddy Lycke